endurocugibiyiz

motor fuarı ve sazlıdere barajı -ocak 2009-

2009-02-06T04:14:00.000-08:00

Biliyorsunuzdur ki memleketimizde çeşitli motosiklet fuarları düzenleniyor. Üç dört sene önce başlayan bu fuar olayı yok iki ayrı fuar idi, yok ÖTV idi, yok kriz idi derken yıldan yıla sönükleşerek devam ediyor. Fekat ne kadar sönükleşirse sönükleşsin, uzakta olmaları ve motorla gidilmesi bakımından kısa gezintiler için bahane teşkil ediyor (motosiklet fuarına motosikletle gitmek, çok hoş deyil mi?). Biz de efenim, bu ay birincisi düzenlenen bu fuara gitmeye karar verdik. Planımız sabah sekizde buluşup dokuz gibi fuara gitmek, bir iki saat fuarda takıldıktan sonra o civarda taşa toprağa girebileceğimiz bi yerler bulup enduro yapmak ve tabi ki mümkünse sucuk yemek... Netekim saat dokuz buçuk gibi fuar girişine vardık. Fakat girişte bir gariplik var, ortalıkta hiç motosiklet yok. Normalde ziyaretçilerin park ettikleri bissürü motor olması lazım... Sonra elimizdeki davetiyeye baktık, bir de ne görelim efendim, fuar saat birde başlıyormuş!.. Peheeyyy, daha üç buçuk saat var!.. İhtiyatsızlığımıza bir süre hayıflandıktan sonra yeni bir plan yaptık. Daha doğrusu eski planı ters çevirdik. Telefondan gogıl meps'e girip yakınlarda nereye gidebiliriz diye baktık. Küçükçekmece gölünün kuzeyinde Sazlıdere Barajı, ve onun çevresinde arazi ve ormanlık alanlar gördük. Ve efendim, sonrasında fuara dönmek üzere yola koyulduk, ver elini Sazlıdere!...

Sazlıdere Barajı, Sazlıdere Köyü'nün bitişiğinde.
Köyün içinden geçip barajın üzerinden köprü
şeklinde ilereyen caddenin ismi pek hoş:
"Değermihiç Caddesi".

Faruken keşif gezisinden "motorla geçilemez" haberiyle
dönerken Memo yine daha önce bin kere yaptığı aynadan
fotoğraf numarasını gerçekleştiriyor.

Yol motorla geçilemez halde, çünkü üç dört
metrelik bir yarla sonlanıyor. Fekat bu bizi
yıldırıyor mu? kattiyyen hayır,
bilakis sevindiriyor.

Bu defa ıslak oduna kalmamak için köydeki bakkaldan sucukla
birlikte mangal kömürü ve çıra da aldık. Fekat bu kez mesele
ıslak odun değil, hızlı rüzgara siper için dizdiğimiz ıslık taşlarmış
meğer ki. Islak taşlar ateşi yedikçe patır patır patladılar. Allahtan
bisküvi gibi gevrek ve hafif taşlardı bunlar da can ve mal kaybı yaşanmadı.

Ateşçibaşı Faruken'in emekçi elleri.

Yine sucuk, hep sucuk, daima sucuk.

---
Şimdik efenim, burada bir kaç fotoğraf eksik. Neden? Çünkü onları hiç çekmedik. Çünki endurocu değil gibi olduğumuz kadar belgeselci değil gibi de olduğumuzdan ziyaretimize gelen çobanın fotoğrafını çekmemişiz. Evet, biz ateşle uğraşırken teee gölün öbür ucundan bir adam yürüye yürüye yanımıza geldi. Elinde bir portakal kasası, yüzünde kanlar. Kasayı yakmamız için bize getirmiş. Gözüm kanadı dedi. Türkmenistan'dan geldim, iki ay oldu dedi. Geyikçi değil gibi de olduğumuz için adamla çok muhabbet edemedik. Kanayan yere kağıt yapıştırmış. Su verdik, kanları yıkadı, kalanını da içti. Yapıştırmaya yeni kağıt istedi verdik. Sigaret istedi, yoktu veremedik. Sonra adam gitti. Adam gidip sürüyü gölün tee karşı tarafına götürmüşken ve biz ateşi közlendirmiş sucukları yiyorken birden kafamıza dank etti 'ulan niye adama sucuk vermedik' diye. Belli ki yeterince sosyal gibi de değildik. Sonra baktık ki adamın durduğu tarafa gölün diğer tarafından yol var. Kalan sucuğu ekmek arası yaptık, dönüşte ona vermek üzere o yola saptık. Fakat uzaktan yol gibi gözüken yol suyun iki metre üstünde otuz santim eninde patikaya dönüşüverince devam edemedik. Sucuk ekmek bizde kaldı. Elde fotoğraf olmayınca da bütün bunları kuru kuruya lafla anlatmak kaldı. Söz uçar yazı kalır demişler, fekat galiba aslında söz tek başına kalıyor, yazı gelince söz uçuyor, fotoğraf gelince yazı uçuyor, video gelince de fotoğraf uçuyor. Ya da değil, bilemiyorum...
---

Süpersonik çamurlar. Arka teker öyle güzel sağa sola
kayıyor ki anlatamam yani...

Ve beklenen son! Memo motoru deviriyor!..
Deneyim böyle bişey işte, insan 'ohoo, böyle
çamura çok girdim, ne ki bu' dememeli,
beklemiş su birikintisinin altındaki çamurun
kaygan yosunla da kaplı olabileceğini hesaplamalı.

Atlar, filler ve motosikletler...
Üçünü de yatay görüyorsanız
bir sorun var demektir...

Çamur enduroya da yakışıyor, endurocuya da bilader...

Memo ummadığı şekilde kaygan çıkan çamura
o kadar şaşırıyor ki motoru kaldırmak için köyden
traktör falan çağırmak zorunda kalacaklarını
düşünüyor. Motoru el birliğiyle bir hamlede
kaldırıverince de seviniyor haliyle...

Geri dönerken, Faruken'in gidişte
görmüş olduğu araba mezarlığında
durduk. İçeri girip fotoğraf çekmek
istedik ama hem yanımızda sadece
cep telefonlarının zottirik fotoğraf
makineleri vardı, hem de bekçi amca
bizi pek hoş karşılamadı. Biz de
dışardan baktık sadece.

Resmin üzerine tıklayıp büyüterek yeşil tabelayı
okursanız buralarda yabancıları pek sevmediklerini
anlıyacaksınız zaten.

Faruken cep telefonu kamerasıyla da
olsa sanat yapmayı beceriyor.

Fuarın girişi.
(Bir insan ya kel olmalı ya da tam saçlı.
Kelinin üzerinde iki tel saç kalanlar azap
çekmeye mahkumdurlar...)

Fuarın girişindeki kafe.
(Bir insan saçlarını ya bağlamalı ya hiç
bağlamamalı. Saçı hem bağlı hem dağınık
olanlar azap çekmeye mahkumdurlar)

Eski çopırcı Faruken, hoşlaştığı bir harleyi
yakından inceliyor.

Fuar, dediğim gibi gayet sönüktü. Fekat bir iki
ilginçlik de yok değildi yani. Misal bakınız süper
bir arazi aracı. Amfibi gibi de sanki. Sekiz
tekerleği var, iki araba dört de motosiklet eder.

Üstelik bu süper araca palet de
takılabiliniyor. Yani tank oluyor, greyder
oluyor, gerekirse panzer oluyor.

Bu da BMW'nin bir kros motoru. Ne yazık ki bu
model motorların avuç içi kadar depoları ve kalas
gibi seleleri oluyor. Yani bunla kendimi dağa taşa
vurayım deseniz bir de bunu dağa kadar götürecek
bir kamyonet almanız lazım. Ya da daha iyisi dağda
bir ev olacak, yanında garajı, kah motoru söküp
takarsın kah odun kesersin, geyik avlayıp domates
yetiştirirsin. Evet ideal hayat bu olsa gerek...

Fuarda pek yeni model yok. Yine aynı
KTM'ler aynı R 1200 GS'ler. Arada tarz
olarak bizi pek ilgilendirmeyen ama
tasarım olarak gayet hoş motorlar da var.

-Bir araba!
-Bir kamyon!
-Bir traktör!
-Hayır! Bu bir ATV!..

Bu da Dakar'a giden Türk takımının motoru.
Evet, her sene burda. Evet, her görüşümde düz
suratını garipsiyorum, yan tarafındaki oluğun
işlevini mervk ediyorum. Evet, hoşlaşıyorum.

Soldaki de üç teker, sağdaki de üç teker.
Soldaki önde iki teker, sağdaki arkada iki teker.
Soldaki son teknoloji, sağdaki ilk teknoloji.
Soldaki duvara dikilmiş, sağdaki bir platformda ha babam dönüyor.

Çamur endurocuya yakışıyor yakışmasına da, çamurlu endurocu
tiril tiril fuarın kırmızı halılarına yakışıyor mu, ondan emin değilim...

Fuarın en güzel taraflarından biri de çok güzel, çok çekici, çok alımlı şeyler olması... Eeem,
skutırlar, atvler filan olması yani...

Memo gider ayak hayalindeki motosikleti
buluyor. O bir kros! O bir KTM!
Üstelik alışıldık KTM'lerin
dörtte bir fiyatına!..

Çıkışta bir de baktık hava kararmış. Park etmiş
motorlar bu havada daha bir romantik oliyorlar...

Aha! Kırmızı bir XL 200! Memo'nun eski
motor!.. Hey gidi günler be, ilk üzerine
bindiğinde nasıl da at gibi kişnemişti, nasıl da
gazı verdikçe kaplan gibi kükrüyordu!.. Peki ya
şimdi?.. Şimdi o bir sivrisinek... Yakışıklı ama haa...

Faruken sanat yapar da Memo yapamaz mı?
Helbette yapar, aha işte...

Romantik motor, romantik Faruken.

Ve romantik bir fuar bitimi.
Karanlıkta, trafik saatinde ve yorgun bir halde
eve gitmek gözümüzü korkuttuysa da sahil yolu
bizi fazla yormadan eve kadar getirizledi.

Evet çamur enduroya çok yakışıyor ama Memo
yine de yıkaması için motoru otoparkçıya teslim
ediyor. Ali Usta'ya gittiğinde motor bakımsız diye
tekrar azar işitmek istemiyor zira...

yeni lastikler ve ömerli -ocak 2009-

2009-02-02T11:24:00.001-08:00

Efenim, tekerlek dediğimiz olay biliyorsunuz yuvarlak. Bir de yüzeyindeki çıkıntıları azaldığı vakit hem yuvarlak hem pürüzsüz hale geldikleri için onlara "kabak" diyoruz. Bizim ikimizin de tekerlekler miyatlarını doldurup kabak oldukları için bir hafta önce Ali Usta'ya birer çift Metzeler Enduro-3 tekerlek ısmarladıydık. Ve Fenerbahçe'ye, Ali Usta'ya gitmek için herzamanki gibi Firuzağa Kaave'de buluştuk.

Faruken'in purosu yan yanmış.
Demek ki yola gidicek.

Ali Usta'nın orası.

Ali Usta her motorla bizzat ilgileniyor.
Yıkamayıp tozlu bıraktığı için "Motoruna iyi
bakmıyorsun" diyerek Memo'yu oracıkta
azarlayıveriyor tabi ki.

Memo'nun tozlu motor arka teker de sökülünce
hepten bir mahzun, adeta bir yaralı kuş gibi oldu.

Arka fren balataları bitmiş.
Onlar da yenilenecek.

Aha işte yeni lastik.

Hey yavrum be, lastiğe bak!

Motorunun tozunu bile almayan Memo
ön lastiği yerinde göremeyince pek de
şaşırmış vallahi.

Faruken'in tozsuz cillop gibi motoru da
tezgaha alınıyor efenim.

Aha bunun iki tekeri birden söktüler.

Ali Usta işi takip ediyor.

İşte Memo'nun motor yepyeni lastikleriyle
çıktı meydane. Sağda tekerleğin elektron
mikroskobunda beş milyon defa büyültülmüş
halini görüyorsunuz. Mikroskobik uzantılar
ne kadar da ilginç deyil mi?

Efenim şimdik bu lastikler yeni takıldıklarında
üzerlerinde koruyucu bir yağ oluyormuş, o yüzden
bunları şöyle bir 100 km kadar yavaş, yatmadan,
dikkatli kullanmak gerekiyormuş.

Biz de o halde ne bekliyoruz dedik, haydi bi
yerlere gidip 100 km yapalım dedik.

Sonra dedik ki madem arazi lastiği taktırdık,
niçün ilk olarak mopedlerle ve daha sonra
xl 200'lerle enduro yaptığımız ve daha önemlisi
ateş yakıp sucuk yediğimiz şu Ömerli'ye gitmiyoruz
yahu dedik.

Sonra efenim ver elini Ömerli barajı derkene Faruken'in
pırıl pırıl tertemiz motorunun daha önce de bikaç kere
çıkmış olan kilometre saatinin kablosu yerinden çıkıverdi.
Bu zamazingo da öyle derinlerde biyerlerde ki ne elle
tutuluyor ne penseyle bilmemneyle.

Aynı zamanda alet çantasını çıktığı yere
sokmanın da bir o kadar zor olduğunu
ifade etmeliyim.

Ve işte sonunda Ömerli Barajı havzası.

Bu düzlük her ne kadar bir toprak parçası gibi
duruyorsa da aslında gölün devamı. Sadece su
seviyesi düşük, beş santim civarında. Evet, kuru
sanılan çimlerin içine girerseniz aslında her yerin
beş santim derinliğinde su ile kaplı olduğunu
göreceksiniz.

Daha önce Transalp'in ön tekerini çamurla sıvayıp
kitlemişliğimiz olduğu için temkinliyiz. Ama insan taşa
toprağa girince inceden bir coşmadan edemiydr tabi.

Dört sene evvel kendi çapımızda ilk enduromuzu,
krosumuzu, arazi sürüşümüzü yaptığımız Ömerli
Barajı bizi eski bir dostun sıcaklığıyla karşılıyor,
kötü bir şairin dandikliğiyle bağrına basızlıyor...

Ömerli cengaverleri Memo ve Faruken.

Kabak asfalt lastikleriyle geçen aylar ve
hatta yıllardan sonra sıfır arazi lastikleri
toprağı tutuşlarıyla insanı hakikaten
şaşırtıyorlar.

Faruken yeni aldığı iphone ile fotoğraf çekerkene
aletin zumu olmadığını farkediyor. Zumsuz bir
kameralı cep telefonu çiçeksiz bir bahçeye benzer.
Faruken de hemen cep dürbünüyle iphone için bir
tele objektif yapıveriyor.

Ve işte sonuç.

Gölün kıyısında biraz bakındıktan sonra tepelere doğru
çıktık. Kah toprak yoldan kah yol olmayan çayırlıklardan.
Kah bu çubukların aralarından. Bayta bu çubukların
rüzgardan yan yattığını düşündük ama sonra gördük ki
ağaçlandırma fidanlarına destek olsun diye fidanların
bağlanmış olduğu bu çubuklar muhtemelen devrilmesinler
diye yan dikilmişler.

Fağruken

Memoğ

Faruken ve Memo aynı anda
birbirlerinin fotoğraflarını çekizliyorlar.

Şimdi sırada ne var? Selenin üzerinde duran
şeye dikkatinizi çekerim efendim.
Biz küçükken ayıpçı bir bilmece vardı:
--İki Transalp bir sucuk, bunu bilene iki buçuk.

Sırada ateş yakıp sucuk pişirmek var.
Memo çok işlevli çakısının testeresi işe yaradığı için
çok mutlu şekilde kalınca dalları ufak parçalara ayırıyor.

İşte gerçek bir görev adamı.
Belliğini çıkarmayı unutmuş olduğu gibi
aynı zamanda çatalının görünmek üzere
olduğunun da farkında değil, huşu içinde
odun kesiyor.

Bu çatalı donu dağıtmış pejmürde adam beş dakika
önce böylesine karizmatik bir şekilde batan güne
karşı sırıtmıyor muydu? İşte, insanoğlu kuş misali,
ne oldum dememeli ne olacağım demeli...

Toprak, çimenler ve her şey gibi ortalıktaki kurumuş
dallar, dikenler, atılmış gazeteler ve yapraklar da ıslak
idi. Az önce yol üzerinde ateş yaktıklarını gördüğümüz
arabalı gruba gidip onlardan bir miktar tahta tedarik
eden Faruken, birazdan ateş yakacak olmanın gururu
ve neşesi içerisinde...

Fekat malesef tedarik ettiğimiz tahtalar da
gayet ıslak. Tıslayıp pıslıyorlar, beyaz ve
yoğun duman çıkarıyorlar.

Faruken vaz geçmiyor ve sönen ateşi
defalarca baştan yakıyor.

Ortalıkta bulduğumuz bütün kağıt,
yaprak ve çalı çırpıyı bitirdik ama ıslak
odunlar tutuşmak bilmedi. Faruken de
vazgeçmek bilmedi. Adım Adım Türkiye
adlı güzide harita eserimizin pek de kullanmadığımız indeks sayfalarını
bu süper iş için kullandı.

Ve zafer!.. Sonunda yanmamış odunların
altında bir köz öbeği oluştu!.. Ve tabi ki
biz de hemmen sucuklarımızı sopaya geçirip
yımışak ekmek eşliğinde mideye indirizledik!..

İşte bir kampçının yanından eksik etmemesi gereken malzemeler:
--Çok işlevli çakı
--Sucuk
--İndeks sayfaları bol bir harita kitabı

Artık gitme vakti... Ömerli barajı bizi eski bir dost
gibi uğurluyor... Biz gittikten sonra da misafirden
sıkılmış bir ev sahibi gibi televizyonu açıp karşısında
ayaklarını uzatıp uyukluyor...

Tam biz kalkarken gelip çevremizde dolanan köpeğe
son küçük parça sucuğu ve ekmeği verdik. Sevinmiştir
heralde.

Ömerli'den dümdüz aşşağı indin miydi Pendik,
Faruken'in eski mahallesi, hâlâ uğradığı kave.
Kavede çay molası.

Pendik'ten sonrası sahil yolu, yorgun yorgun girilen
hızlı ve yoğun trafik. Ve köprüden sonra her zamanki
gibi birbirimizi kaybedip soluğu evde aldık...
(Memo otoparkçıya motoru yıkamasını söyledi)

kıyıköy-ekim 2008

2008-10-10T10:33:00.000-07:00

-Alo Serkuç (Selçuk) abi napıyon allasen? ...olum hadi yarın sen , ben bi de İshak motorlarla bi tur yapalım...İshak'la mı? tabi konuştum havada atladı gelirim tabi dedi.. şöyle Kıyıköye kadar bi uzanırız, bi gece orda kalır sabah yola çıkarız.. tıpkı eski günlerdeki gibi..ok anlaştık o zaman.. yarın sabah altı da ortaköy'de buluşuyoruz..nasıl uyanamam? saatin yok mu olum kurarsın çalar uyandırır... tamam tamam yedi olsun.. ok görüşürüz sabah..

-Alo İshak.. naber miki? yarın boş musun .. sen , ben bi de Serkuç abi motorlarla biraz gezelim... Serkuç'la mı?.. konuştum tabi ... havada atladı .. yarın sabah altıda ortaköy'de buluşalım diyoruz.. yetişebilir misin Pendik'ten... sekiz geç olur abi be.. kıyıköye gidecez yolumuz uzun.. tamam tamam en geç yedi buçukta ortaköy'de buluşuyoruz .. ok .. hadi miki yarın görüşürüz..

Süper organizasyonum işe yaramış gibi görünüyo. Serkuç abi benden önce gelmiş bile.. İshak'a
telefon açtık ama cevap vermedi yolda olduğu belli.

Biz de İshak'ı beklerken Neşe'de güzel bir kahvaltı ettik.

Sonunda geldi .. Serkuç abiyle epeydir görüşmemişler anlaşılan.. onbeş dakika bu pozisyonda bişeyler konuştular.

İshak'ta kahvaltı etmeden gelmiş.. yola çıkalı dört dakika olmadan ilk molamızı İshak'ın kahvaltısı için vermiş olduk. Bebek kafede.

Adım Adım Türkiye adlı harita kitabından bir güzergah belirleyip yola koyulduk. Bu da gurubun en yaşlısı Serkuç abi. Hey maşallah nasılda bastırıyo.. nerdeyse saatte altmış kilometreye çıkacak.. canavar gibi.

Biraz yol aldıktan sonra Şahin Tepesi denen bu yerdeki piknik kulubeleri ilgimizi çekince bir kaç fotoğraf için durduk.

Güzel bi hizmet. Yağışlı havalarda piknik yapmaya elverişli kulubeler.. içlerinde mangal yakmak için düzenekler bile var..

Bu fotoğrafı otomatikte çekeyim bende görüneyim dedim ama makinayı o kadar uzağa koymuşum ki koşturup salıncağa oturayım derken götüm deymeden çekiverdi.

iki adet kış piknikçisi. İshak ilen Faruken.

Vay Serkuç abi 71 km'ye dayandı ibre . kendi rekorunu kırdın abi helal.

Dikkaat! Su içilecek.. iç!.. Sen! arkadaki asker.. dik dur biraz bu ne hal?

Serkuç abi saatte 71 km hızın sarhoşluğu ile ekmek parçası yemeye çalışan köpeği öyle bir seviyo ki. nerdeyse boynunu kıracaktı köpeğin.

Neyse köpeği sakatlamadan tekrar yola koyulduk.. Karnımız da iyice acıkınca güzergahımızdan biraz çıkıp Karaburun denen bir balıkçı kasabasında balık yemeye karar verdik.

İşte Karaburun. Balıkçı lokantasının bahçesinde bir masaya kurulduk ve garsondan bu neşeli halimizi görüntülemesini reca ettik.

Balıklarımızın pişmesini beklerken Serkuç abinin yakın zamanda yaptığı yurtdışı gezisinin detaylarını dinliyoruz. Surat ifadesi ve el hareketinden yurtdışındaki kızların güzelliğinden bahsettiğini siz de anlamışsınızdır.

Bu arada İshak'a Kıyıköy'de gece konaklayacağımızı söylemeyi unutmuşum. Telefonda yengeden izin koparmaya çalışırken görüyoruz İshak'ı

Yaklaşık yarım saatlik bir bekleyişin ardından gelen balıkların bayat olması ve lokantacıların durumu kabullenmeyişi üzerine çıkan tartışmanın sonucunda yolda atıştırmak için aldığımız sandviçleri yiyoruz.

Tam doyamadan ve keyifsiz bir şekilde Karaburundan hızla uzaklaşıyoruz...

Bu defa Çatalca'da Çiçek et lokantasında mola veriyoruz.

Küçük, canayakın ve huzurlu bir yere benziyor. İçeri girer girmez yan masadaki amcalar Serkuç abiyle muhabbete başladılar. Amca yetmişli yıllarda sıkı motorcuymuş.

Leziz havuçlu köftelerimizi yiyince neşemiz yerine geldi valla. Bakınız Serkuç abi telefonda eşiyle beraber nasıl da halay çekiyo.

Sağlam bir yağmur geliyo galiba. Yağmura yakalanmadan varmaya çalışacaz.

Bu iki sevimli köpek kuyruklarını önce sağa sola sonra da yukarı aşağı sallayarak yolculadılar bizi. Sağa sola "iyi yolculuklar" yukardan aşşaa "dikkatli kullanın" demekmiş.

Neyse yağmura yakalanmadan varacaz galiba.

İşte Kıyıköy.. Lapin gibi hemen en manzaralı otele yanaştık...

Serkuç abi oda için pazarlık yapıyo.

Manzaradan dolayı çok pahalıymış odalar.. Hemen vazgeçtik. İshak buralara daha önce çok gelmiş. Geçen gelişinde yaşlı bir amcanın evinde kalmış. Hasan amcayı bulalım, hem ev ortamı hem ucuz olur dedi.

Hasan amcanın manzarası da güzelmiş

Fakat amca evde yok, kahveye gitmiş.

Motorları Hasan amcanın evinin önünde bırakıp kaaveye yürüdük.

Kaavede amcayı bulduk.
-Selamün aleyküm Hasan amca.. Ben İshak.. Hani geçenlerde senin evde kalmıştık.. Hatırladın mı?
- ...........

Amca İshak'ı tanıyamadı. Zaten son zamanlarda biraz da hastaymış pek ilgilenmedi bizle. Ordaki başka bi amca kendi evine davet etti bizi.

İzzet amcanın evi iki katlı, alt katı tamamen bize tahsis etti

Benim kaldığım odanın penceresinden görünen manzara

Odalarımaza yerleştikten sonra yol yorgunluğumuzu atmak için biralarımızı içerken birer de tavla attık.

Bira ve tavla keyfiyle havayı da kararttık.. inceden yağmur da bastırınca Hasan amcanın evinin önüne bıraktığımız motorları kaldığımız eve getirdik.

Yağmurda motor park etme çabaları

İzzet amcanın mahallesinden gece manzarası

Saçlarımı kurularken çiçekli aynadan Serkuç abi ve İshak'ı görüntüledim

İzzet amca yetmiş küsür yaşında ama maşallahı var çakı gibi duruyo.

Ben sobayı yakarken İzzet amca avcılık maceralarını anlatıyor bize.

Kurulanıp biraz da ısındıktan sonra akşam yemegi için içkili bir masa kurduk. Diyet kola ve rakı kadehlerini fondiplemeye başladık.

Yolda gördüğümüz yağmur bulutu bizi yakaladı ve suyunu dökmeye başladı. Ben de rakıcıları derin muhabbetleriyle bırakıp yağmurda fotoğraf çekmeye dışarı çıktım

Fotoğrafta pek anlaşılmıyo ama ben bu kadar şiddetli yağmur görmedim bilader.

yağmurlu bir kıyıköy sokağı

Neyse ki sabah yağmur dinmişti ve biz de geri dönüş için hazırlığa başladık

Kıyıköyden ayrılış

Otobana çıkmadan önce lastiklerimizin havasını kontrol için bir tamircide durduk

Bu offroad aracını tamirci çocuk kendisi yapmış. "Hafta sonları kros yapmaya gidiyorum abi" dedi

Dönüşümüz otobandan olduğu için çok sıkıcı geçti. Bu yüzden durup fotoğraf çekmedik.

iğneada ve dupnisa -temmuz 2008-

2008-07-20T03:07:00.000-07:00

Yiğit Özgür, yıllar süren skutırcılığı bırakıp, 250'lik skutırını satıp motosiklet almaya karar verdiğinde "Sana başlangıç için şöyle güzel bi xl 200 filan bulalım abi" dedik. Ama adam gitti BMW R 1100 aldı geldi! Neyse kurs falan da aldı, alıştı artık. Ve dedi ki "Foça'da arkadaşlar var, motorla oraya gidicem". Biz de ne güzel dedik ve Memo, Faruken ve Yiğit, hep birlikte Foça'ya gitmeye karar verdik. Memo bir önceki akşam feribotta yer ayırtmak için İDO'yu aradığında öğrendi ki Bandırma, Mudanya ve Yalova'ya, hiçbirine yer yok!.. Aman abi yola çıkmaktan vazgeçerler filan diyerekten durumu çaktırmadı tabi ki...

Memo Firuzağa Kaave'de,
durumu açıklayacak olmanın
tedirginliğiyle bekliyor.

Faruken Bandırma'ya gidemiyorsak İğneada
tarafındaki Dupnisa Mağarası'na gidelim
şeklinde süpersonik bir öneri getirdi.

Yiğit geliyor.
Saat 07:00.
Feribot kalkışı: 07:00.
Yiğit zaten geç kalmış olmanın
telaşıyla İğneada fikrini de
hemen benimseyiverdi.
Güle güle Foça'daki arkadaşlar,
merhaba İğneada'daki şeyler...
Artık her ne varsa orda...
(Motor da şugarmış haa)

Yiğit trafikli yolları geçip otobana
varınca Foça'yı moçayı unutup
iyicene sevindirik oluyor. Yiğit'in sevinci,
motorun süpersonikalitesi, fotoğraf
makinesinin fazla pozlayıp ortama
nur indirmesi ve fotoşop'un süper
kontrast ve renk ayarları sonucunda
hoş bir fotoğraf ortaya çıkmamış
mı sizce de?

Memo feribot sırrını saklamanın kıvancı ile
yakan güneşten dolayı ter içinde kalmanın tiksinci
arasındaki ince çizgide.

Sevindirik Yiğit, Karizmatik Faruken.
Ulen Faruken, Terminatör gibi adamsın haa.

Faruken Endurocu gibi olmanın sarsılmaz
bilinciyle davranarak yine sigarasını
büyüteçle yakıyor.

Yiğit ve keyif cigarası.

Faruken Terminatore.

Sigarasının büyüteçle yakılması yetmezmiş
gibi bir de anahtarı kırıldığı için açamadığı
arka çantasının çok işlevli çakının pensesiyle
açılmasından sonra varın Yiğit'in sevindirik
katsayısını varın siz düşünün...

Faruken bir tane elekronik tekerlek basınç ölçeri
bulmuş. Tekerleklerin havalarını bir de ölçtük ki
hepsi bir birinden fena. Hemmen durduğumuz
benzincinin hava pompasına yanaştık.
Benzincinin hava pompası hava üflüyor ama
basınç ölçemiyor, bozuk çünkü. Oraya bakan
çocuğun elindeki mekanik basınç ölçer de bozuk.

Dolayısıyla çocuk havayı basıyor, Faruken
ölçüyor. Fazla kaçınca sibopa bastırıp biraz
söndürüyorlar. Fazla söndürürlerse biraz daha hava
basıp tekrar ölçüyorlar. Memo da küçükken
babasınının araba için aldığı mekanik
basınç ölçere üfleyip üfleme basıncını ölçmeye
çalışmasını hatırlıyor o sırada...

Yaşasın Fotoşop'un açıkları koyultması,
koyuları açıltması!.. Yaşasın güneş
gözlüklerinin insanı karizmatikleştirmesi!..

Memo, içinde kalan Neyşınıl Coğografik
fotoğrafçılığını ifa etme çabasında...
Ama yani, benzincinin garajının galvaniz
tavanınıda serçelerin yuva yapmış olmaları
hakikaten ne gadder ilginç deyil mi?..

Otobandan çıktıktan sonra hiç trafik olmayan,
hafif virajlı, yeşillikli manzaralı, süpersonik bir
yola girdik. Ve tabi ilk fırsatta kraker yeyip su içme
molası verdik.

Memo'yla Yiğit kraker tıkınızlarken
Faruken uzaklardan fotoğraf çekizliyor.

Memoyla Yiğit kraker tıkınızlarken
Faruken yakından da fotoğraf çekizliyor.
(R 1100 süper be abi)

Yiğit'in yüzünde güller açızlıyor.

Faruken su püskürtüzlüyor.

Memo gıdılarım var diye sevinizliyor.
Rejim yap Memo rejiiim!..

Ana!.. O ne!..

Yapma Faruken!.. Etme!..
Şeytan doldurur!..

Olayın aslı şu ki, Faruken bir gün
evine doğru gitmektedir. Yanına "Ok yay
ok yay ok yay" diye bağıran bir adam
yanaşır. On yetele gibi cüzi bir meblağ
karşılığı ok ve yey satmaktadır.
Faruken "Yahu niye almıyorum ki, belgrad
ormanında filan atarız bunu" diye
düşünerek yayı ve okları alır. Gün olur
devran döner ve o ok ve yay İğneada yolunda
Faruken'in çantasından çıkızlayıverirler.
Artık Faruken, Memo ve Yiğit adeta birer
avcıdırlar.

Amacımaz karşıdaki telgraf direğini vurmak.
Bu devirde telgraf direği mi kaldı yahu? Telefon
direği olmasın o?..

Yok yok, kesin telgraf olması lazım.
Yoksa telefon mu yaa...

Her neyse, telefon artık cepte,
telgraf yerine de mail var...
O zaman o direk de bana girsin...

Ve yiğit isabet kaydediyor!..
Kardeşim o sakal bıyık bende olsa
ben de isabet kaydederim. Adama baksanıza,
bildiğin Robin Hood!..

Memo dede nişan alıyor.
Dedeeee, dedeeeeee, o tarafa diyil bu tarafa
atıcan dedeee!.. Kulakları da duymuyo ki
artık bunun...

Velhasıl hepimiz birer kere direğe oku isabet
ettirdik efenim. Fotoğraf ise bir natürmort.
Konuyla alakasız.

Faruken hızını alamadı ve bir sonraki
molada ağaca bıçak saplamaya girişti.

Netekim 38 denemeden sonra
başardı da... Solda bıçağın
saplandığı süpersonik Istıranca
Ormanı ağacı, sağda
kıvançlı Faruken...

Bu da bildiğimiz karasinek. Sadece sarışın
ve renkli gözlü bir karasinek. Çünkü trakyalı.
Vallaha da billaha da "Te be ızzzz ızzzz be yav"
diye uçtuğunu gözlerimle gördüm.

Yaşasın süpersonik Istıranca
Ormanları, yaşasın Fotoşop'un
renkleri süpersonikleştirmesi...

Bi de şu zibidilerin Istıranca Ormanları'na
yaptıklarına bak...

Yiğitbaşı: 13 km
Farukenbalabanı: 9 km
Memogökyakası: 2 km

Vay canına, bu da nesi böyle!..
Adeta Gandalf'in asası çevreye
ışınlar saçıyor gibi!..

Efendim burası Dupnisa Mağası'nın
girişindeki gözleme tesisi. Çardak olarak
direklerin üzerine kocaman bir naylon
gerilmiş. Ormanın ortasında naylonun
bu kadar güzel durabileceğini kim
tahmin edebilir?..

Lan yoksa güzel olan naylon diyildi de
kaşarlı sucuklu gözlemeler miydi aceba?

Istıranca Ormaningo

Süpersonik orman.

Mağaraya girme öncesi hazırlık.
Dizlikleri bellikleri çantaya koymak filan
gibi hazırlıklar yani.

Mağaraya gidiş yolu.

Vallahi bu kadar şahane bi ormanı
bi tek karadeniz bölgesinde gördüm.
Zaten kırklarelili'ye "Nerelisin" diye
sormuşlar, "Karadenizliyim beyav" demiş.
(Doğu karadeniz-batı karadeniz...
Çaktınız köfteyi?..)

Mağaraya adeta Fantom'un mağarasına
gider gibi gizli geçit gibi bir kayadan
geçerek ulaşıyoruz.

İşte Dupnisa Mağarası'nın girişi.

İşte Dupnisa Mağarası.

Efenim, bu mağaranın uzunluğu
3200 metreymiş.

Yaklaşık 500 metre kadarlık bir kısmına
betondan gezi yolu yapılıp ışıklandırılmış.
Biz tabi ki bizim gibi saftorik kendinibilmezler için
düzenlenmiş bu kısa güzergahı dolaşıyoruz.

Mağaranın içinde ilerledikçe daha
büyük mekanlara giriliyor, görkem
katsayısıyla birlikte yusuf
katsayısı da artıyor.

Mağaranın en en yüksek ve en
görkemli yeri bu merdivenli yer.

Bu fotoğrafa dikkatli bakın... Memo
fotoğrafı çekiyor, Yiğit sağda kalın
demirin hemen arkasında, Faruken
solda durmuş kameraya bakıyor. Peki
üstte, merdivenin sonunda kollarını
açmış duran parlak figür kim?!.. Aman
tanrım, paranormal bir olaylan karşı
karşıya mıyız yokusam!..

Sarkıtlar ve dikitler.

Şimdi abi, bu sarkıt ve dikit
kelimelerinde bir karmaşa var. Sarkan
taşa sarkıt diyoruz. Şu durumda dikit neye
diyoruz? Sark-ıt > sarkan taş. Dik-it > diken taş
olmalı. Halbuki dik olan dikmiyor, dikiliyor.
Dolayısıyla dikit değil, dikilit olmalı.
Sarkan taş > sarkıt, dikilen taş > dikilit.
Sarkıt-Dikilit. Doğrusu bu...

Burası mağaranın arkadaki çıkışı.
Burdan çıkıp dağdan aşağı inerek girişe
varılıyor. Fekat biz ordan gitmeyip tekrar
mağaranın içinden geri dönmeye karar verdik.
Biraz daha mağara gezebilmek için mi? Hayır,
o merdivenleri çıkarken sucuk gibi terleyip dışarı
çıkıca hamam gibi havayla karşılaşınca mağara
serindi yahu diyerek serin yoldan dönmek için...

Ne gadder güzel bir mağara deyil mi?..

Yiğit ve Memo'dan hoş bir poz, Faruken'den
hoş bir kadraj, Dupnisa'dan hoş bir delik.

Ne küsel.

Memo yürüme pozu veriyor.

Efenim, biz gerisin geriye dönerkene aniden
ışıklar kesilmesin mi!.. Tam bir zifiri karanlıkta
kaldık. Çeşitli beyaz derili sivri dişli yaratıklar
saldıracak bize diye çok korktuk ama allahtan
cep telefonlarımızın ışıkları var idi de
yaratıklar bize yanaşmadılar, kurtuluzladık.

-Zifiri karanlığın fotoğrafını çekebilir
misin abidin?
-Çekiyorum çekiyorum flaş patlıyor
olmuyor abi...

Mağaraya girmenin en güzel tarafı
neresidir diye soracak olursanız
'dışarı çıkmasıdır' derim.

İstirence Örmeni

Terden sucuk gibi olan Memo ve Yiğit
Montlarını çıkarıyorlar.

Orman ve ormanın içinde
orman tuvaleti.

Tekrar gözleme tesisine varınca öğrendik ki
mağaranın girişindeki görevli ışıkları
ziyaretçi girerken açıyormuş, yaklaşık
arkadan çıktığı vakit kapatıyormuş.
Nerden bilsin adamcaaz bizim tekrar içeri
girdiğimizi, değil mi ya?..

Dupnisa köpeği.

Efenim, Dupnisa'da işimiz bitince doğruca
vurduk kendimizi İğneada'ya. Hemen bir otele
yerleştik ve o yorgunlukla uzanıverdiğimiz
yataklarda sızıverdik. Bu yüzden otele ve geceye
dair hiç fotoğraf yok. Ertesi sabah Yiğit denize
girerkene Faruken'le Memo da motorları
yıkatacak yer arayıp bulmuşlar.

Neşeli oto yıkama.

Memo yağlama çukuruna bakarak düşüncelere dalmış.
Muhtemelen askerde gece üç beş nöbetinden yarı uyur vaziyette
dönerken yağlama çukuruna düşüp g3'ün dipçiğini kırışını
hatırlıyor olsa gerek...

Oto yıkamacının post apokaliptik
mad max arabası.

Neşeli oto yıkamacı bu arkadaşımız.

Bu arkadaşımız da meraklı bisikletçi.

Faruken motorunun yıkanmasını
adeta bir huşu içerisinde seyrediyor.

Neşeli Oto yağlamacı.

Neşeli kel, hüzünlü Memo.

Neşeli yağlamacı, neşeli greyderciye karşı.

Neşeli motorlar.

Hey yavrum be!..
Şu motordaki süpersonikaliteye bakınız!..

Neşeli İğneada köpeği.

Neyse efendim, İğneada'dan yola çıktık ve
Demirköy civarlarında gelirken tabelasını
görmüş olduğumuz tarihi demir döküm ocağını
aramaya koyulduk.

Netekim bulduk da. Biraz terkedilmiş
bir mekan gibi sanki.

Terkedilmiş bir karavan'ın üzerine
bir not yazılmış:
Ayatta makarna yapmam yimem de -Üseyin

Yimek demişken, makarnamız yok ama
konserve sarmamız var beyav.

Neyşınıl Coğografikçimiz Memo,
kavak ağaçlarının üzerinde o ağaca
ait değilmiş gibi duran kavaktan daha
koyu yeşil, top kibi yaprak kümeleri
bulunduğunu farkediyor ve derhal olayı
incelemeye alıyor.

..Ve fotoğraf makinesinin zumu sayesinde olayı
çözüyor. Bu yabancı bir bitki ve muhtemelen bir
asalak. Bakınız nasıl da kavağın gövdesinin
içinden çıkızlıyor.
Memo keşfettiği bu bitkiye kendi adını veriyor: Kavakasalakia Tembelchizerrius

Kavak tarlası. Ya da kavak bostanı.
Ya da kavak bağı. Yok, bahçesi.
Ya da amaan ne biliyim, kavaklık işte.

İşte, Demirköy Tarihi Demirdöküm Ocağı burası.

Kalıntıların üzerine keçe gibi bir örtü
örtülüp onun da üzerine çimento ya da boya
gibi bişey serpiştirilmiş. Bir nevi koruma
olsa gerek.

Bu, ocağın bacası.
Restore ediliyür.

Bu, ocağın bekçisi.

Yok lan, şaka yaptım.
Bu, Neyşınıl Memo'nun kankası.

Faruken ve baca.

Memo'nun kankisi Kertenkele Osman.
Biz ona ısaca Kertenkosm diyoruz.

Tarihi demirdöküm ocağı işte bu kadar biyer.
Kalıntıların altında bi takım tünel gibi
dehliz gibi yerler de vardı ama yolcu yolunda
gerek diyerekten oralara girmeye tırstığımızı
belli etmemeye çalıştık.

Neyşınıl Memo bir de yırtıcı kuş görünce
adeta bir görmemiş gibi bin tane fotoğrafını
çekmiş. Bütün fotoğraflar da birbirinin aynı haa.

Şahin mi, doğan mı, atmaca mı
yoksa bir kartal mı olduğunu
bilemediğimiz bu gizemli kuş,
ağaçların ardında yitip gidizledi,
gözden kayboluzladı.

Kuşu görünce herhalde, Yiğit'in aklına
papağanı geldi. Faruken'le bir olmuşlar,
papağana tünek olmaya münasip bir dal
arıyorlar.

İşte tünek dalı. Yiğit'in nice zorluklara
katlanarak İstanbul'a kadar götürdüğü bu
daldan, sonradan aldığımız haberlere göre,
papağan efendi ölesiye korkmuş. Çıkarıp atana
kadar kafese girememiş bile. Değerbilmezlik böyle
bir şey olsa gerek. Neymiş efendim, kedi nankörmüş.
Asıl sen papağana bak be!..

Ocaktan sonra tekrar dönüş yoluna girdik. Faruken
nereden duyduysa duymuş, bi zamanlar (30 yıl kadar
önce) Uğur Dündar'ın programında çıkan ters
yokuş buralardaymış. Ters yokuş, arabayı boşa alıp
bırakınca arabanın yokuş yukarı gittiği manyetik kunyetik bir yokuşmuş. Fekat biz tam yerini bilmiyoruz.
Mola verdiğimiz gölgelikte yanımıza gelip park eden
işçilere sorduk, hiç haberleri yokmuş, buralı diyillermiş
zaten. Ama bize karpuz ikram ettiler. Çok nefisti.

Yiğit'le Memo Arsız gibi şapır şupur yedikleri
karpuzdan sonra ellerini yıkayorler.

Faruken karpuzun tadını çıkartıyor.

Bu beye biz Damat Bey diyoruz. Çünkü kendisi
buralı değilmiş, buraya damat gelmiş. Yenice
kasabasında insanlara şu Uğur Dündar yokuşunu
sorarken Damat Bey kendisini de götürürsek
gösterebileceğini söyledi. Biz de kendisini arkamıza
aldığımız gibi geri döndük. Çümkü yokuş
geldiğimiz taraftaymış, üstünden geçmişiz
farketmemişiz.

İşte o ünlü Uğur Dündar yokuşu burası. Sizce ne taraf
yukarısı? Burası mı karşısı mı? Söyliyeyim, karşısı.
Ama en karşısı. Ordan motorları boşa alınca işte Yiğit'in
durduğu yere kadar geliyor motorlar. Biz çok ikna olamadık,
yolunuz oraya düşerse siz de deneyin.

Yörenin adı Manyetikalan.
Hatta o karşı virajı dönünce
"Manyetikalan alabalıkçısı"
diye bir balıkçı bile var.

Damat Bey, Manyetikalan'la yetinmedi, bize
bir de Kaynarlar Köyü'nü tarif etti. Dedi ki köy
meydanında kaynaklar varmış, her bir yerden
sular fışkırıyormuş, kesin görülmeliymiş. Biz
de İstanbul'un tersi istikamete gitmek pahasına da
olsa Kaynarlar'a saptık. Evet, köy meydanında bi
kaç havuz gibi kaynak gibi şeyler vardı ama biz daha
çok oradaki balık restoranla ilgilendik. Aç idik zira.

Balık restoran'ın içinde de sular kayniyürmüş meyer.

Valla kaynaklarını bilemem ama
balıkları çok güzeldi buranın.

İstanbul'a göre çok ucuz olduğunu da ifade etmek isterim. (Gurme yazarı gibi oldum lan, ehe ehe ehe)

Daha önce güneş gözlüğünün insanı
karizmatikleştirdiğini söylemiştim di mi?
Malesef yanılmışım.

Endurocu gibi olmak Yiğit'in ziyadesiyle
hoşuna gitti, Yemek sonrası sigarasını
bile büyüteçle yakar oldu.

Abovv!.. Yiğit!.. Ne oldi sana!.. Bi nefes çektin
kurudun kaldın!.. Sigara sana yaramıyo be abi...

Yiğit henüz bir kgs alamamış kendisine
bugüne kadar, bu yüzden gişelerden geçtikçe
durup geri yürüyüp bi de Yiğit için kart okutuyoruz.
Bi de akıllı gişe aynı kartı üst üste iki kere
okumuyo. Önce Faruken geçiyor, sonra Memo
geçiyor, sonra Faruken geri dönüp Yiğit'i geçiriyor.

Böyle yaparak gişeye demiş oluyoruz ki: "Ben bu
kartla buradan geçtim, benden sonra bir araç daha
geçtiğine göre anla ki ben bir soraki sapaktan dönüş
yapıp tee gerideki bir önceki sapaktan tekrar bu
tarafa dönerek gişeye tekrar geldim. Hem de benden
sonraki o aracın geçtiği 30 saniye içinde." Gişe de
anlıyor. Akıllı gişe işte...

İğneada Lüleburgaz arasındaki süpersonik
kıvrım kıvrım orman yolundan sonra otoban
gayet can sıkıcı. Park alanının birinde
benzin molasını fırsat bilen Faruken ve Yiğit
çizme mont ne varsa çıkarmışlar, kendilerini
havalandırıyorlar.

Memo ise "Nasıl olsa birazdan hareket edicez,
montu çıkarıp giymek durup terlemekten daha zor"
zihniyetinde ısrar etmekte kararlı görünüyor.
Ya da inat ediyor mu desem? Yok yok, inat etmiyor,
kararlı o...

Boyumdan yüksek selesi olan bi motor görsem
ben de böyle mel mel bakakalırdım.

Park alanı da fena bi yer
diyil aslında haa... Efil efil.

Karizmo Faruken, Kararlı Memo, Keyifli Yiğo.

Yiğit motorla bütünleşmiş. Sürüşte motorla
bütünleşmek iyi ama molada biraz
ilginç olmuş.

R 1100 de yaani bu açıdan
şaane duruyor canıım...

Bir eli yağda bir eli balda hesabı,
bir ayak bmw'de bir ayak honda'da...

Faruken'in çektiği bu foto sanki daha
şimdiden ifsak fotoğraf yarışmasında
mansiyon almış gibi.

Bu da bir diğer fotoğraf sanatı.

Bu ise bale sanatı.
Kararlı Memo ekipmanını üzerinden
çıkarmayınca yirmi metre ilerideki tuvalete
yürümekte zorlanıp motorla gitmeye karar vermiş.
Yiğit ise bale yapıyor.

Son derece sıkıcı bir otoban yolculuğu,
ikitelli viyadüğü, aksaray trafiği gibi şeylerden
sonra en nihayetinde Cihangir'e vardık ve hele bir
soluklanalım diye ilk buluşma yerimiz Firuzağa
kaaveye oturduk. Memo bir de ne görsün, sevgili
zevcesi Selda kaavede oturmuyor mu! "Hadi Memo,
eve gel de bi duş alıver" der gibi bakıyor Memo'ya
sanki. Zira Memo kararlı olduğu için biraz
terlemiş durumda.

Kaavedeki selpakçı teyze
Memo'yu çok sevdi.

Kaavede an geçmiyor ki bir tanıdık
görüzlemeyelim. İşte Yiğit'in arkasında
bin yıllık mizah dergisi kaligrafı
Rıza Külegeç.

Ve bakınız: Faruken'in yanında bin yıllık
karikatürcü Kemal Aratan...
Pek mizahi bir şekilde tezahür eden bu finalden sonra
hepimiz evlerimize dağıldık, duşlarımızı aldık,
yimeklerimizi yidik, kanepelerimizde sızdık,
kalkıp yerimize yattık...

Bu fotoğrafı yolculuktan yaklaşık iki ay kadar sonra ekliyorum efenim. Fotoğrafı Yiğit gönderdi. Papağan efendi Yiğit'in dala alışmış. Alışmış ama iki ayda alışmış. Tam iki ay, dile kolay. Papağan efendi bilmemkaç yüz yaşına kadar yaşadığı için iki ay ona makul gözüküyor olabilir ama bizim inceden acelemiz var karrdeşim!..

rampada sağa dönen virajın apeksine tırmanmanın kıvancı

2008-07-20T02:49:00.000-07:00

Motosiklet kullanmaya başladığımdan beri katettiğim en virajlı yol herhalde Anamur yoludur. Antalya'dan çıkıp Alanya'yı filan iyicene geçtikten sonra dağlara tırmanıp inerek Anamur'a varan, yanlış hatırlamıyorsam yüz ikiyüz kilometrelik bu yol, insanı hayattan soğutabilecek nitelikte bir yol. Evet, ben de virajlı yol severim. Hatta yumuşak yumuşak virajları yavaş yavaş alması pek eğlenceli olduğu gibi, ard arda gelen küçük küçük ve sert virajları arka tekeri bir virajdan çıkarmadan ön tekeri sonraki viraja sokmak suretiyle nefes almadan geçmek de ayrı bir konsantrasyon hazzı veriyor bana. Ve lakin bilader, nefes almadan ne kadar motor kullanılabilir? Saatte otuz kilometre ortalama hızla yüz küsur kilometre kaç saatte alınabilir? Anamur yolu başlangıçta çok eğlenceli, ve fakat Anamur'a yaklaştıkça insanı hayattan bezdiren, dağdan tepeden soğutan, doğadan tabittan tiskindiren bir yol. Tabi Anamur'a varınca "nasıl da vardım ama" diye bir sevinç yaratmıyor değil.

Neyse efendim, bu yol her ne kadar böylesine zorlu bir yol olsa da, rampada sağa dönen virajın apeksine tırmanmanın kıvancına ilk defa bu yolda nail oldum. Bu küçük tırmanış hareketi benim keşfettiğim özel bir hareket bir teknik falan değil tabi ki. Bunu herkes yapıyor. Ben sadece bu yapılırken yaşanan küçük kıvancı dile getirmek arzusundayım.

Apeks kelimesi çok da sık kullandığım bir kelime değil ama virajın iç tarafından geçen en dar dönüş çizgisine başka ne diyeceğimi bilemedim. İnternetten baktığım kadarıyla apeks, viraj dönerken iç kenara en çok yaklaşılan nokta. Ve viraj sonrası sürüş kontrolünü kaybetmemek için yahut virajdan önce görülemeyen bir sürprizle karşılaşmamak için virajın çıkışı görülene kadar apekse girmemek gerekiyor. Benim sözünü ettiğim viraj ise dik bir dağa tırmanan yolun, en fazla beş, bilemedin on metre süren ve ilerisi -hatta bazen üç beş viraj ilerisi bile- gayet güvenli bir şekilde görülebilen bir viraj. Yani viraj çıkışında bir sürprizle karşılaşma olasılığı yok. Kaldı ki hızımız zaten yirmi otuz kilometre saat ve rampa çıkıyoruz. Yani gaz kesmekle bile bir kaç metrede durabilecek durumdayız. Yani burada kimseye çılgıncasına hareketler yapıp yüksek kıvanç yaşamayı öneriyor değilim, olağan bir hareketin içerdiği olağan duyguları ifade etmek istiyorum. Evet muhtemelen başka yollarda başka türlü virajların da gayet kıvançlı dönüş şekilleri vardır ki uygulandığında karşıdan gelen aracın altına giriverilir yahut düzlük sanılan viraj çıkışından uçuruma uçulabilir. Lakin bizim bu kıvancı yaşadığımız virajımızın ilerisi kabak gibi görülebiliyor. İlerisini göremediğimiz virajlarda ise dönüş şeklimizden değil dönüş güvenliğimizden kıvanç duyuyoruz. İlersini görsek de görmesek de reflekselerimizin bizi güvene alabileceği sınırların ötesinde asla hareket yapmıyoruz. (Değil mi arkadaşlar)

Bu sözünü ettiğim viraj, önümüzde aniden sağa doğru dönen ve yukarı doğru çıkan ve sonra hemen düzelen, ve sağ kenarı aşağı doğru eğimli bir viraj. Neden sağ kenarı aşağı doru eğimli? Çünkü yolların -herhalde yağmur suyunu ortada biriktirmemeleri için olsa gerek- ortası bombeli kenarları aşağı doğru eğimli oluyor; bizim gittiğimiz bu dağ yolu aynı zamanda gayet dar bir yol olduğu için kenarlarının aşağı eğimleri de biraz abartılı. Virajın içinde bu eğimli bölge de virajla birlikte dönüş yaptığı için adeta bir çukura, bir kaşığın iç yüzeyi gibi kavisli bir yüzeye dönüşüyor. Peki neden sadece sağ virajdan bahsediyoruz? Çünki yolun sağından gidiyoruz. Eğer bütün yollar tek yönlü olsaydı ve yolun sağından gidebildiğimiz kadar solundan da gidebiliyor olsaydık o vakit sağa dönen virajdan değil bütün virajlardan söz ediyor olacaktım. Yolun sadece sağından gidebildiğimiz için sola dönüşler daha denişik oluyor haliyle.

Şimdik, motorumuzun üzerinde ve yola ful konsantarasyon içinde ve şeridimizin solundan bu tarif ettiğim viraja yaklaşıyoruz. Hızımız otuz, ya da iki viraj arası kısa düzlükte olduğumuz için belki kırk km/saat. Virajı hep şeridimizin solundan ilerleyerek geniş aldığımızı düşünelim. Hız kesiyoruz, yolun ortaya yakınbölgesinin tam yatay olan zemininde ilerlerken sağa yatmaya çalışıyoruz. Ve fakat bu daracık viraj aynı zamanda yokuş yukarı olduğu için zorlanıyoruz ve daha çok hız kesiyoruz. Yolun bu kısmından gitmek hem motor üzerinde hakimiyet sağlamak açısından fazla parametreye konsantre olmayı gerektiriyor, hem de yatması zor zeminde yatmaya çalışmaktan ötürü güvensizlik hissi yaratıyor. Oysa ki viraja şeridin solundan yaklaştıktan sonra virajın içine sağdaki kaşık içi gibi; yahut bir huninin iç yüzeyi gibi olan çukurluktan girdiğimizde durum daha farklı. Motorla gelip çok fazla hız kesmeden o kaşıksı çukur yüzeyin üzerinden bir kaykaycının kavisli rampada döndüğü gibi dönüyoruz. Motor yine yatıyor ama yatay zeminde yattığında zeminle yaptığı gibi bir açı yapmıyor, eğimli zemine dik açıda kalıyor. Merkezkaç sayesinde sürücü de kendini yola dik hissediyor. Üstelik kaşıksı çukurun çeperine yaptığı bu merkezkaç basıncı sayesinde ağırlığı artıyor, yeri daha iyi kavrıyor. Velhasıl yattığı halde yatmamış gibi hissettiği için virajı daha kontrollü almış oluyor.

Evet, bu mudur yani rampada sağa dönen virajın apeksine tırmanmanın kıvancı? Virajı yokmuş gibi hissetmek mi? Hayır. Virajı yok etmek evet, keyifli, ama asıl kıvançlı olan şey virajı yok edince kalan şey. Yani rampa. Bu içe doğru eğimli ve dik rampa, bu yamuk yüzey, merkezkaç olmasa o hızda, o şekilde, o kolaylıkla asla çıkılamıyacak bir rampa. Motorun o yarım saniyelik süre içinde bulunduğu pozisyon, olağan şartlarda asla olamayacak bir pozisyon. Bu hareketi yapmak motorla düz duvarda gidiyormuş hissi yaşamakla eşdeğer. İşte mevzubahis kıvanç, yarım saniye -ya da belki çok daha kısa- süren bu düz duvarda ilerleme hissinin kıvancı.

Tabi şunu da eklemem gerekiyor, ne zaman kendi sürüşümü beğensem, kendi kendime övünsem yahut sevinsem, veya sürüşten keyif aldığımı hissetsem başıma hep bir musibet geldi. Tam "Ooo, süper viraj dönüyorum be" dediğim anda yoldan çıkıp hendeğe giriverdim. Ne zaman ki "Trafikte de ne şugar ilerliyorum be" dediğim anda önümdeki minibüse tosladım. O yüzden motor kullanırken öyle kıvanç mıvanç gibi duygulara odaklanmak pek hayırlı değil. Ama o Anamur yolunda, rampada sağa dönen virajın apeksine tırmanmanın kıvancı olmasaydı Anamur'a ne halde varabilirdim bilemiyorum.

--Memo--

izmir -nisan 2008-

2008-05-06T02:23:00.000-07:00

Efenim şu hayatta endurocu gibi olan yalnızca biz değiliz ya, Emrah Ablak da uzun zamandır motosiklet sahibi olup uzun uzun yollar yapmış, İran'a mirana gidip gelmiş bir arkadaşımız. Ne zamandır ulan birlikte yol yapsak ya diye konuşup duruyorduk kendisiynen. Mart ayında Uykusuz dergisinin İzmir Kitap Fuarı'ndaki imza günü için İzmir'e gidilmesi söz konusu olunca olunca "Yahu" dedik "niçün hep birlikte motorlarla gidip gelmiyoruz ki?.." Ve üçümüz, üç günlük bu yolculuk için, üç Transalp'le çıktık efendim yola.

Her zamanki buluşma yerimiz Firuzağa'ya buluşmak için
ilk defa gelen Emrah sevinçli gibi şaşkın gibi.

Faruken ilk defa üçlü yol yapacağımız için
sevinçli gibi. Ama değil gibi değil,
düpedüz sevinçli yahu...

Memo ise yeni Transalp'i ile iyk defa uzun yol
yapacağı için bir sevinç yumağı olmuş durumda.

Sevinçli üçlü.

Firuzağa'dan yola çıkmak.

Feribotçuların ne hikmetse bu defa motorları
bağlayasıları geldi. Biz de heralde ilerde çok feci
fırtına var dedik ama fırtına mırtına da
yoktu hani..

Motorları bağladılar ama bağ Emrah'ın motora
kadar yetti. Faruken ve Memo'ya takoz düştü.

Eğer ki ertesi gün motora binecekseniz "altı saat
bana yeter" diyerek kalkış saatinden tam altı saat önce
yatağa yatmamalıyız. Çünki o altı saatte muhakkak
uyumak gerektiği için stres yapıp uyuyamamız gayet
muhtemeldir. Sonr öyle her uzun yolun başında feribotta
uyumak fırsatı bulamayabiliriz, değil mi...

Emrah uyuyor gibi değil gibi.

Emrah Ablak ve Tübitak Bilim Teknik,
ayrılmaz ikili.

Faruken yeni farketti ki makinesi süpersonik siyah-beyaz fotoğraf
çekebiliyormuş. O da bu yolculuğun büyük bir kısmını Ara Güler
olarak geçirmeye karar verdi. Farauken Bayrakgülerektare.

Bandırma hatırası.

Bandırma'da Tıransalp üç
Tıransalpsiz seyyahat güç
Bandırma'ya gidilmez hiç
Şöyle Tıransalp olmasa

Bandırma'nın çiçekleri
Ne güzeldir böcekleri
Hiç dokanmaz fâidesi
Şöyle Tıransalp olmasa

Bandırma'dan sonra bir türlü ezberliyemediğimiz
Edincik sapağı medincik mapağı gibi yollardan
yine her zamaki gibi yanlışlıkla Erdek'e çıktık.

Araen Gülerektare Erdek'te.

Erdek'te durmuşkene biraz bakınalım dedik.

Erdek'te iskelede yürümek bir başkadır.

Emrah termosta kaave getirmiş. Memo
kaaveden içebilmek için 850 fonksiyonlu
çakısıyla pet şişe keserek bardak yapıyor.
Geriye kaldı 849 fonksiyon.

Çakı taşımak sünnettir.
Kaldı 848 fonksiyon.

Faruken'in makineyi Memo kapızlamış.
Aro Tembelgüler.

Erdek'te bir iskelede içilen kahvenin lezzeti bambaşka.

Erdek'te şey de bambaşka...
Eeem, neydi ya, unuttum...

Bu yoldan bin defa motorla gidip gelmişliğimiz var,
hiç bu kadar yeşil, bu kadar çiçek kokulu haline denk
gelmişliğimiz olmamıştı. Böyle ortalık biyerde "Noluyo
lan burda" diyerek durup tarlalara bakasımız geldi.
Olay Temmuz'un Ağustos'un sıcağında değil Mayıs'ın
baharındaymış. İnsan şehirde yaşayınca sadece
yazı ve kışı biliyor. Meğer ki bahar da var imiş...

Emrah ve bahar.

Emrah ve bahar 2.

Memo yolda gidizliyor.
Memoooo, rejim yap biraz Memo!..

Faruken yolda gidizliyor.

Gönen'de karnımız acıktı. Emrah en güzel çorbanın
ve en güzel köftenin yerini soruşturuyor.

Çorba içen Memo'nun sağı solu belli olmaz!.. Netekim sağında Emrah solunda Faruken var...

Fara Gülerktare'ni objektifinden:
"Gönen'de yol tarifi"

Arauken Bayrakgüler'in objektifinden:
"Gönen'de yol tarifi ve Transalp kontrol paneli"

Memo ve Emrah Köfte aşkıyla yanıp tutuşurlarken Faruken
içindeki belgesel fotoğrafçılık ateşini takip ediyor. İşte köftecinin
bitişiğindeki demici dükkanındaki demirci amca.

Efenim demirci amcaların anlattığına göre bu
meslek de kaybolan mesleklerden biri imiş ve
burası da buralardaki son demirci imiş...

Faruken son demirciyi belgelerken Emrah ve
Memo köfte bekleyişi içerisindeler.

Diğer demirci amca. Kendisi poz vermeyi pek sevdi.

Köfteyi yiyen Memo'nun da kafası belgesele basmaya
başlamış, o da demirciyi çeken Faruken'i çekiyor.

Bir dizi demirden edevat.

Bir dizi orak. Demirci amcaların anlattığına göre
artık bu oraklar kullanılmıyormuş. Bunların yerini
makineler almış.
Acaba bir gün insanların yerini de
makineler alacak mı?!!!...

Ulan Faruken, az aragüler diyilsin haa...

Memo'nu elinde son orak.
Öbür elinde de çekiç var ama çaktırmıyor.

Vay be, bu yolculukta herkes bir fotoğraf sanatçısı oluverdi. Meğer ki Emrah'ın makine de panoramik
çekebiliyor imiş.. Panoramik fotoğrafı parça parça çektiği için demirci amaca iki yerde çıkızlamış...

Biz nasıl demirci dükkanını ilginç bulup inceliyor isek
bu amca da bizi ilginç bulmuş ve incelemeye gelmiş...

Demirci amcalar gördükleri ilgiden memnun oldular
herhalde ki ocağın nasıl yandığını, demirin nasıl
dövüldüğünü göstermekte gönüllü oldular.

Canım, Memo'nun makinesi siyah beyaz ya da
panoramik çekemiyor olabilir ama o da sanatçı
çocuk yahu, öyle demeyin...

Solda: Faruken demiri tavında dövüyor. Sağda: Faruken the Necromonger (Yaşasın Riddick!)

Faruken işi öğrenizliyor.

Bileyci amca (Memo'nun objektifinden)

Bileyci amca (Farukaraen Bayraktagülerektare'ni objektifinden)

Demirci amca olmak. Poz vermek.

Demirci amcalar Bir de iki kişi aynı anda demir
dövme işini bize gösterdiler. Hep filimlerde
gördüğümüz bu olayın gerçeğine müşahade etme
fırsatını bize verdikleri içün teşekkürü kendilerine
borç biliriz.

Bu süpersonik yeşillik içinde ikide bir durup
etrafı koklamaktan kendimizi alamıyoruz.

Bu fotoğraflar sanatsal oldukları içün
yeşiller gri gözüküyor.

Burası yanlışlıkla saptığımız bir yol.
Ama vaktimiz bol.
(kafiyeli oldu)

Yanlışlıkla saptığımız yoldaki koyunlar, arkasında köprü, köprüde Memo..
Ve köprüden bakan Memo'nun gözünden tekrar koyunlar...

Köprünün adı da nefismiş.

Transalp'in gırmızısı da bir başka oliyür...

Faruken aragüler'liği bırakıp speşılefekt'çiliğe
başlamış, kafasını fotoğrafa adeta montajlamış
gibi değil mi sizce de yahu?..

Emrah incelemede.

Görgü tanıklarının ifadesine göre bu koyuncağız bu
kuzucağızı az önce doğurmuş. Koyunluk zor zenaat valla,
doğduğun gibi ayaklanıp yürü, doğurduğun gibi loğusa halinle
yine ayaklanıp yürü... Beşikten mezara kadar mesai...

Tabakhane köprüsüne karşı sigara tüttürmek.

Kırmızı ve yeşilin armonisindeki ahenkli uyum...

Aşağıda Emrah beyden çeşitli panoramalar...

Ayva çiçek açmış yaz mı gelecek
Firene basınca gaz mı gelecek
Beş vites acaba az mı gelecek
Yandım Allah yandım yandırma beni
Upuzun yollardan kaldırma beni...

Emrah bu çiçekleri manitasına mms olarak gönderiyor.

Memo tuvalet çıkışı manitasıyla telefonda konuşuyor.

Bergama fatihleri.

Evet asıl istikametimiz İzmir, ama şimdik,
İzmir'in içinde konaklamak mı güzeeel, yoksa
Foça'da konaklamak mı güzel?..
Tabi ki Foça'da konaklamak güzel...

Foca girişinde kırmızı Transalp.

Foça girişinde siyah Transalpler.

Foça'da bulduğumuz pansiyon'un balkonundaki
kırlangıç yuvası.

--Memo Tembelçizer--
Yaş: 5 --- Hayran olunan kahraman: Hopdediks
Yaş: 36 --- Gelinen nokta: Hopdediks

Foça'da akşam gezintisi.

Foça'da gün batımı.

Foça'da enine gece.

Foça'da boyuna gece.

Foça'da sabah sersemliği.

Foça'da sabah süpersonikliği.

Otel pansiyon hayatının en güzel yeri gece televizyon izlemesi,
ikinci güzel yeri de sabah kahvaltı etmesi.

'Nerde kaldı lan bu yumurtalar..'

Şu denizin berraklığına bakınız efenim,
İnsanın hemen dalızlayıveresi geliyor...

Foça (panoramik fotoda da görüldüğü üzere) minik dar bir koydan ve koyun iki yanına
dizilmiş otellerdan, pansiyonlardan ve de koyun dibindeki meydandan ve de arka tarafta
hiç girmediğimiz nice sokaklardan oluşan şirin bir beldemiz.

Foça'dan kalkış. İstikamet İzmir.

Emrah'tan manitasına bir buket çiçek daha.

Mor gül seni seviyorum demekmiş.

Sarı gül Mustafa sarıgül demekmiş.

Efenim İzmir'e vardık, motorları otele
yerleştirdik, istikamet direktoman Uykusuz
imza günü. Emrah ve Memo İmzadalar.

İmza günü baya bir kalabalıktı.

İmza sonrası yorgun çizerler fuarın önünde
bekleşiyorlar. Otobüse binip havaalanına gidecekler...

Uykusuzcular gitti, Emrah İzmirli arkadaşlarının
yanına uzadı. Faruken ve Memo'ya da İzmir'de
dolaşmak kaldı.

İzmir'de gece gece neresi dolaşılır?
Tabi ki kordon boyu...

Memo otel işletmelerine karşı saygıda kusur etmez,
o yüzden otellerde daima hazırolda uyur.

Emrah İzmirli arkadaşlarının yanından sabaha
karşı dönünce sabah erken yola çıkma planı yattı.
Emrah da yattı ve iki saat daha uyumaya karar verdi.

Emrah'ı otelde uyumaya bırakan Memo ve Faruken dolaşmaya çıkmışlar.
İzmir'de sabah sabah neresi dolaşılır?
Tabi ki kordon boyu...

Ne gadder ilginç bir heykel değil mi?..

Kördön böyü.

Faruken ve Memo "Kardeşim, şu koca İzmir şehrinin
illa ki Kordon'dan başka da dolaşılacak yeri vardır"
diyerek kendilerini yola vurup rastgeldikleri kahverengi
"Smyrna" tabelasını takip ettiler. Ve bittabii, tarihi bir yerleşim yeri, kale içi filan gibi bir eski şehir olmasını
umdukları Smyrna'yı bulamadan kayboldular.

Bu Artvinli bakkal arkadaşımızın anlattığına
göre Smyrna diye kahverengi tabelayla gösteriler yer
tam orasıymış zaten, ve bir dikili taştan ibaretmiş.
Tarihi şehir falan yok yani...

Mevzubahis dikilitaş bu mudur, yoksa bu
o dikili taşa istinaden yeni yapılmış bir anıt
mıdır, okadarını bilemiyoruz. Artvinli
bakkal da bilmiyordu...

Smirna fatihi Memo.

terkos gibi değil gibi -mart 2008-

2008-04-25T03:56:00.000-07:00

Efendiiiiimmmm... Gün geldi, devran döndü, ve en nihayetinde ne oldu dersiniz?.. Memo Transalp aldı!.. Ve fakat kendisinin yıllardır xl 200'den öte motor kullanmışlığı olmadığı için tabi henüz pek acemi. Memo Transalp'e alışsın diye efendim, ayarlıyabildiğimiz ilk müsait günümüzde atladık, uzun gibi değil gibi bir yol yapabilmek amacıyla Terkos'a doğru yola çıktık. Fekat biz ne bilelim havanın yoğun sisli ve yolun yoğun kamyonlu olduğunu...

İşte o!.. Transalp!.. Memo yeni motorunun heyecanıyla buluşma yeri Firuzağa'ya Faruken'den önce gelmiş, ilk iş olarak da motorunun fotoğrafını çekmiş...

...Sonra da "Kadrajda ben de olmalıyım!" diyerek kendini kadraja sokmuş.

Faruken de gelince Terkos Karaburun'a, Belgrad ormanı ve Kemerburgaz üzerinden gitmeye karar verdik. Havanın fena halde sisli olduğuna Belgrad'da müşahade ettik. Ama sis, trafiksiz bir yolda gayet önemsiz, ve hatta orman içinde ziyadesiyle hoş olabiliyor, değil mi?..
Evet olabiliyor...

Aha, Memo yine kadraja girdi.

Hayır fotoğraf yamuk değil; Faruken, Memo, motorlar ve ağaçlar poz vermek için hep sağa kaykılmışlar.

İki transalp yan yana. Vallahi pek hoş doğrusu...

Memo kuş seslerini dinliyor... Yok, aslında dinlemiyor, dinliyormuş gibi yapıyor, aklı Transalp'te çünkü.

Memo bayram çocuğu gibi motorla poz verip verip duruyor. Akşam da motoru yastığının altına koyacakmış gibi bir hali var.

Memo motora binizliyor.

Memo motorla gidizliyor.

Hah, sonunda Faruken'in de bir pozunu alabiliyoruz.

Memo tekrar kadrajda...

Belgrad Ormanı'ndan süpersonik bir kesit.

İki süpersonik motosiklet...

Efendim, sis Belgrad ormanı dahilinde hakikaten pek güzeldi. Lakin ne zaman ki ormandan çıktık, Kemerburgaz'a geldik, Terkos'a doğru giden yollara girdik ve kamyon trafiğinin fevkalade yoğun olduğunu gördük, işte o zaman sisten tiskindik. Kamyonlar yolları toz toprak yapıyor idi, sis de toz toprağı kaygan çamura dönüştürüyor idi. Biz de saatte ortalama 30km hızlan gidebiliyor idik.

Faruken hayattan tiskinmiş halde geri dönüp dönmemek üzerine düşünüyor.

Kaygan yollar, sis ve Faruken...

Kaygan yollar, sis, Faruken ve kadraja giren Memo...

En nihayetinde, 'Memo'nun motora alışması için keyifli bir yol yapmak' şeklindeki amacımıza hiç uymayan bu yolu bitirmeden geri dönmeye karar verdik. Zaten Karaburun'a varmaya çalışsak, bu hızla iki gün sonra varabilirdik. Velhasıl geri döndük ve ilk bulduğumuz lokantada yimek yidik.

Lokantanın önünde iki süpersonik motor...

Dönüşte kaybolmak, kavşağı geçmek, durup geri dönmek, tabelalara bakmak...

Dönüşe geçtik geçmesine ve fakat Faruken'in kilometre saati bozuldu. Ön tekerden gelen sayaç teli laçka olmuş, ikide bir saatin dibinden çıkıyomuş. Bakırköy civarındaki Honda servise gittik, herkes cuma namazına gitmiş olduğu için taktıramadık. Faruken "Kendim takarım kardeşim" dedi ve takmaya girişti.

Evet, evet, olacak!.. Olacak!..

Faruken işi çıplak elle beceremeyince alet edevatı açıp
motorun altına yatmak zorunda kaldı.

Alet edevat da Memo'nun selenin altından çıktı. Memo seleyi çıkarmışken motorun bir fotoğrafını çekeyim demiş. Nasıl olmuşsa kendisi kadrajda değil...

Evet, evet, olacak!..

Ve işte sonunda tel yuvasına oturuyooor!...

Ve Memo kadrajda...

şile enduro yarışları -kasım 2007-

2007-11-13T06:44:00.000-08:00

Her sene Şile'deki enduro yarışlarına gitmeye heves ediyoruz, ya gidemiyoruz ya gidiyoruz ama yağmura yakalanıyoruz, yetişemiyoruz, yarış parkurunu bulamıyoruz filan. Bu sene dedik ki her ne pahasına olursa olsun Şile'ye gidilecek!.. Yarışlar seyredilecek!.. Ve bu amaçla sabahın köründe yola çıktık netekim...

Faruken daha hava bile aydınlanmamışken
gidip otoparkın kapısına dayanmış.

Ne zaman sabahın beşinde altısında bu şekilde
otoparkçı uyandırsam benden nefret edicekmiş gibime geliyor, ama ertesi gün karşılaştığımızda yine
gayet efendi davranıyorlar. Zor zenaat bu otoparkçılık...

Buluşma noktası Firuzağa. Hava yeni aydınlanıyor...

Memo süpersonik bir yolculuk için
hazır ve de nâzır.

Eğer ki yola çıkarken üzerinizde para yoksa ve
"Abi her yerde atm var, yolda biyerden çekerim"
diyorsanız, şehrin merkezinden uzaklaşınca
hiç de her yerde atm olmadığını üzülerek
göreceksiniz... Bu yüzden yola çıkarken en mühim
şeylerden biri para çekmektir a dostlar...

Faruken trafiksiz bomboş yolu bulmuş
kıvırttıra kıvırttıra gidizliyor.

Trafik bomboş olmasa motorda giderken kamerayı
doğrultmaya uğraşıp fotoğraf çekmeye çalışır
mıyım? Kattiyyen hayır!..

Köprüden geçerken anladık ki hava beklediğimizden
ve de göründüğünden daha soğukmuş. Şu durumda
yağmurlukları giymek en iyisi.
Tabi giymeyi becerebilirsek...

Şile yolu gayet sıkıcı bir yol olduğu için tabi ki hemen
sahile indik ve haritaya bakaraktan mümkün olduğunca
ara yollardan gitmenin çaresini arıyoruz.

Yolumuz çeşitli engellerle dolu!..
İşte vahşi bir köpek!..

Bu yolculukta köpekten yana şansımız gayet yüksekti.
İşte bir kaç vahşi köpek daha hunharca Memo'ya
saldırıyorlar.

Uzun yılların deneyimi sonucunda vahşi yaratıklarla
Nasıl iletişim kuracağımızı öğrendik.

Bu köpek öylesine vahşi ki iletişimi reddedip bizi uzaktan
seyrederek değerlendirmeyi tercih ediyor...

Memo köpekleri savdıktan sonra kendini
fotoğrafa vermiş.

Rivaya mı gitseeek, Kavacık'a mı?...

Efenim, belirlediğimiz güzergah şöyle:
Riva'ya gidilecek, sonra haritada olmayan toprak yolların
aslında olması umularak Şile'ye sahilden ulaşılmaya
çalışılacak. Süper bir asfaltta yoğun kamyon trafiğini mi
tercih edersiniz yoksa olmayan yollardaki bu manzarayı
mı? Tabi ki ikincisi.

Yalçın kayalıklar, hırçın dalgalar, güçlü motorlar,
Memo, ve Memo'nun rüzgarda şişen yağmurluğu...

Endurocu gibi olmanın en birinci şartı, çevresinden
dolanılabilecek her su birikintisinin direk ortasından
geçmektir!..

Yalçın kayalıklar, hırçın dalgalar, güçlü motorlar, Faruken,
ve Faruken'in kaskının kopçası.

Faruken Kocatepe'de gibi değil gibi.

Memo vahşi köpeklere yaklaşmaktan çekinmediği gibi
vahşi dalgalara yaklaşmaktan da çekinmiyor.

Bu gezinin en asortik fotoğrafı.

Faruken'in asortik motoru.

Faruken'in asortik motorundan bir kesit.

Memo'nun asortik motorundan bir kaç kesit...

Motorun aynasından çekilmiş arkadaki motorcunun
fotoğrafı klişesine yeni bir bakış, yeni bir yorum.

Eveet, eğer bir Transalp'iniz varsa, haritada olmayan
yollar da ziyadesiyle çamurlu ise o yoldan ilerlemeyiniz.
İsteseniz de ilerliyemiyeceksiniz zaten, zira ön tekerleğiniz,
çamurluk ile arasına dolan çamur sebebiyle kitlenecek.

..Üstelik bu olay başınıza ilk defa geliyorsa motoru
iteklemeye çalışırken muhtemelen devireceksiniz...
Evet bize de öyle oldu...

Memo narin parmaklarıyla çamuru sökmeyi deniyor.
Tabi hemen vazgeçecek...

Yaklaşık yarım saatlik bir sopayla çamur sökme,
elle teker döndürme ve motor itekleme mücadelesinden
sonra Memo nefes nefese.

Motoru tekrar yürütmenin sevinci.

Önde sırıtan Memo kafası, arkada motorlar ve Faruken
klişesine her zamanki bakış, her zamanki yorum...

Ye Memo ye, yimekleri ye.
Ali topu at, Memo ekmeği yut.

Benzin molası. Toprak yoldan (daha doğrusu çamur
yoldan) Şile'ye ulaşamıyacağımızı anlayınca
paşa paşa ana yola döndük.

Küçükken arsada tarlada oynayıp eve çamur içinde
dönmenin keyfi başka neyde var, soruyorum size!..

İşte yine vahşi bir köpek!..

Benzincinin dediğine göre bu köpek dünyanın en yalaka köpeğiymiş.
Öyle dememek lazım, her köpeğin içinde bir vahşet, bir yabanilik, efendime
söyliyeyim, bi çok acayip bi şey yok mudur?!..

Motoru yürütebilmenin heyecanıyla atıştırdığımız
şeyler tabi ki bizi kesmedi, hemmen bir lokanta bulup
karnımızı doyurduk.

Ve işte sonunda Şile!.. Ve az önceki gayet güneşli hava
sağanak yağmura çevirmiş durumda!..

Enduro yarışlarını izlemeye gelecek olan kalabalığa
Redbul satmak isteyen Redbul çadırı hava muhalefeti
nedeniyle malesef biraz tenha. Bu yüzden bizim motorları çadıra çekmemize pek bir itiraz olmadı.

Yarış seyretmeye gelmiş muhteşem kalabalık.

Faruken tüm hava muhalefetine rağmen fotoğraf aşkından
ödün vermiyor.

"Üüsküdaaraa giideeriikeen alldı da birr yaağmuğuğuğur
Faaarukeen'iin setiresi kııısa eeteeği çaamuğuğuğur"

Vızır vızır yarışan bin tane motosiklet bulmak
hayaliyle geldiğimiz Şile terkedilmiş kasaba gibi
adeta...

Oraya buraya parkedilmiş bir kaç motordan başka bir şey göremiyoruz..

O da nesi!.. Bir yarışçı!.. Süzülerek meydana giriyor!..
En azından gerçek bir yarışçı görmeden geri dönmiyeceğiz...

Her endurocu çamurlarıyla gurur duyar!..

Güneşli havada dev dalgalar pek ilginç, ama kapalı
ve yağışlı havada dev dalgalar gayet korkunç oluyor...

Efenim, bu dalgaları hep uzaktan görüyoruz, acaba
yakından neye benziyorlar diyerek dalgakırana
tırmandık. Biliyorsunuz insanın başına ne gelirse
meraktan gelirmiş.

Farukeeen!.. Kaaaç!.. Kaaaaaaaççç!..

Abaroovvvvv!!!..

Oy oy oy oy oyyyyy!..

Ay ay ay ay ay ay ayyyy!..

Merak bilimin kaynağıdır.

Neyse efendim, Faruken üstünü başını kurutabileceği bir yer ararken
eski bir tanıdığa rastladık. Onu takip edip yarışların yapılmakta
olduğu muhtemelen son parkura ulaştık. Motorlar önümüzden geçerkene
görebileceğimiz hakim bir mevziye konuşlandık.

Bizim gibi buraya konuşlanmış başkaları da var tabi.

Zum yapınca karşıda start almayı bekleyen motorlar
görülebiliyor.

Motorlar tek tek start alıyor.

Bu arkadaş başka bir yola sapmış. Bu etapta yarışmıyor heralde.

Faruken yarışı izlemenin sevinciyle ensesinden
giren suların üzüncü arasında.

Vahşi köpekler peşimizi bırakmıyor.

Motorlar karşıdaki düzlükte hızlanıp geliyorlar, sonra üzerinde bulunduğumuz tepeliğin kenarından
suya gire çıka dolanıp arkasından yukarıtırmanıyorlar.

Hem kum hem ıslak zemin. Vay be.

Ama olmadı ki, yolunu şaşırdı suya giriyor.
Aloooo, hüooop!..

Yalnız fotoğrafçı Faruken.

Yapayalnız fotoğrafçı Faruken.

Faruken yalnızlıktan sıkılmış, diğer fotoğrafçılara
yakınlaşma çabasında.

Bu arkadaş işte bizi parkura getiren uzaktan tanıdık olan arkadaş. O kadar
uzaktan tanıdık ki yüzüne karşı fotoğraf çekememişiz, anca sırtını
çekebilmişiz. Adı da İlkerdi galba. Ya da başka bişey. Fotoğrafçı olduğunu
biliyordum ama motorcu olduğunu bilmiyordum...

Bu manzara ve bulutlar insanı manyak ediyo valla.
"Beni bu havalar mahvedizledi"

Süpersonik bir yarışçı daha.

Memo kask, mont ve bellikten müteşekkil motorcu
toteminin başında.

Kardeşim, bir aracın ismi nasıl olur da bir televizyon
kanalıyla aynı olabilir? Hoş bişey mi yani bu? "Heey,
haydi şovtivi'lere atlayıp dolaşalım ha?" demek hoş mu?
Değil!..

Süpersonik bir yarışçı daha.

Ulan gezinin en asortik fotoğrafı bu mu yoksa lan?..

İşte bir şovtivi. (Bu espiriyi uzatmak istiyorum)

Yine bir şovtivi. (Daha da uzatmak istiyorum,
daha da!.. Daha da!..)

Her türlü engeli aşıp sonunda yarışları izleyebilmiş
mutlu insan.

Bu da aynısından.

Geri dönüş yolunda naptık?
Tabi ki yemek molası verdik.

Teyzelerin servis ettiği ve muhtemelen pişirdiği yemekler
süpersonikti.

Faruken ıslak giysilerini kuzine sobada kurutuyor.

Faruken, arka tekerden gelen tıkırtılar için zinciri yağlıyor.

Yolculuk sonu hatırası.

Dönüş güzergahını oturup adam gibi
konuşmadığımız için ve herkes kendi kafasındaki
uygulanacak sandığı için, Faruken Üsküdar'a doğru
ilerliyorken Memo ikinci köprü sapağına sapıveriyor.
Otobanda geri dönüş mümkün olmadığından
uzaktan el sallaşıp ayrılıyoruz.

samandere şelalesi ve yedigöller-temmuz 2007

2007-07-22T16:21:00.000-07:00

Pendik'te kahvede batak oynarken Ramiz abi "oum hadi bi geziye gidelim, şöyle bir gün konaklamalı falan" deyince hemen bir güzergah belirleyip Bolu Yedigöller'e karar verdik. Ekip, ben, Ramiz abi ve İshak'tan oluşuyordu. Bu sefer geziyi dört motor yapalım diye Memo'yu aradım, dedim "böyleyken böyle" ... "eee. süper olur ama..." deyince gene yetiştirmesi gereken işleri olduğu için gelemeyeceğini anladım. Bir son dakika golü de Ramiz abi'den geldi. Yenge yazlıktan arayıp "hemen buraya geliyosun" deyince geriye İshak'la ben kaldık. Sabah yedide kahvede buluşup demlenen ilk çaydan içtik ve yola koyulduk.

Kartal'dan otobana girip Bolu'ya doğru giderken bir dinlenme tesisinde ilk molamızı verdik.
Burda İshak üç boyutlu fotğraflara bakıyor.
"Olum miki, fotoraflar süpermiş lan, gerçek gibi"

Çaylarımızı ve suyumuzu alıp bir masaya kurulduk.

Biraz sonra bir motorcu arkadaş daha mola için yanımıza park edince hemen muhabbeti kurduk. Arkadaş avukatmış. Ankara'ya gidiyormuş. Bolu'ya kadar bize eşlik etti.

Avukat beyi yolcu ettikten sonra Bolu dağında manzaralı bir tesiste yemek için durduk. Motorlar güneşte pişmesin diye mutfağın önünde gölgeye çektik.

Burda haritaya bakıp güzergah belirliyomuş gibi poz veriyoruz garson da gülerek fotoğrafımızı çekiyor.

Bu sinek arkadaş ta otobanda bize katılıp Bolu dağına kadar geldi. Yazık yaa.

İşte yemek yediğimiz yerin manzarası

Tesisin güzel bir hizmeti de masaya dürbün getirmesi.

Masaya dürbün gelmişken dijital fotoğraf makinasını dürbüne dayayıp fotoğraf çekmeyi ihmal etmedik.

Karnımızı doyurup manzaramızı da seyrettikten sonra Samandere şelalesine giden köy yollarından bir rota belirleyip yola koylduk.

İshak'ın "felaket sıcak olmaya başladı miki.. ben montu çıkarıyorum" dediği an.

Harbiden çok sıcak, asfalt erimiş.. ayakkabılarımızın altı ve tekerlekler yapış yapış oldu... O kadar sıcak ki bir atı bile terleyebilirim...

Tabelasız yol ayrımlarından dolayı Samandere şelalesini bulmak biraz zaman alacak gibi görünüyor.

Biseklet süren çocuk "abi ben de büyüyünce böyle bi motor alıcam dünyayı gezecem" dercesine bize bakıyordu. İletişim kurmak için yanımıza çağırdım. "abi kafayı mı yedin.. bu sıcakta o mont giyilir mi" deyince o bakışın gerçek manasını anlamış oldum.

Bisikletli çocuk gülerek uzaklaşırken biz de şu köy kahvesinde mola verip bi çay içelim dedik.

Çaylarımızı içerken şelaleye giden yolun tarifini alıyoruz. Çok kolaymış, ilerden köprüyü geçince dümdüz gidecekmişiz.

Abi nasıl dümdüz yaaa?... köprüyü geçtikten sonra tabelası olmayan en az 5 tane "V" şeklinde yol ayrımına rastladık. Hangisinin dümdüz tarifine girdiğini iç güdüsel seçmeye kalkınca da gene kaybolduk tabi.

Bu sıcakta sokaklarda çocuklardan başka kimse olmadığı için yeni yol tariflerini onlardan aldık

Yok abi Samandere şelalesini bu gün bulamiycaz galiba. Şu gölgede motoru biraz soğutalım hararet yaptı.

Kışlık montla bu sıcağa daha fazla dayanamadım ben de montu çıkardım valla. Montu çıkarmak için durduğumuz yerdeki tabelanın ne demek istediğini anlamadık zira etrafta ne boru ne de boruya benzer hiç bi şey yoktu.

Derken ağaçların arasından elinde boruyla bir dede çıktı. İlerdeki köye yürüyerek gidecekmiş. Atla dede götürelim dedik.

Rıdvan dedeyi köyüne bıraktık ama o bizi bırakmadı. Tarlada çalışan oğlunu da çağırıp bizi evine bişeyler ikram etmeye çağırdı.

Bu artistik fotoyu Rıdvan dedenin evine doğru giderken İshak çekti.

İşte Rıdvan dedenin evi.

Rıdvan dedenin oğlu bahçeye sermek için halı getiriyor.

Kavun, karpuz, peynir, zeytin ekmek şahane sofra kurduk.

Biz yemeğimizi yerken Rıdvan dedenin misafirleri geldi hep beraber yedik. Rıdvan dede "misafir misafiri sevmez ama olsun" diye şaka yaptı bize.

Bir şelale yolu tarifi de Rıdvan dededen alıp tekrar yola koyulduk.

Ohooo.. her manzaralı yerde durup fotoğraf çekersek şelaleyi bulmadan kalacak yer bulmamız gerekir.

Ben biraz hızlanıp önden gittim ve kamerayı şöyle artistik bir açıya ayarlayıp İshak'ı gelirken çekeyim dedim. Yere yatıp kuruldum. motor sesi gelince kamerayı çalıştırdım ve beklemeye başladım. Fakat motor yaklaştıkça sesi bi başka gelmeye başladı. Meyer...

Neyse hava kararmadan bulduk şelaleyi.

Makinaları gölgeye aldık.

Dur bakalım neymiş bu şelale.

Haydaaaa.. Bunun için mi geldik bu kadar yolu.. iki taşın arasından bir buçuk metreden akan suymuş.

Madem geldik, biraz fotoğraf çekelim bari dedik. Yarım saat falan o iki taşın arasından akan suyun fotolarını her açıdan çektik.

Biraz aşağılara ilerleyince suyun biraz daha yüksekten aktığı bir yer bulduk.

Aha.. şurda bi merdiven var aşağı iniyo.

Bu arada etraftaki ağaçlar bu sene iyi taş yapmış.

Meğer asıl şelale daha aşağıdaymış. iki taşın orda boşuna yarım saat takılmışız.

Aşağılara indikçe korkunç olmaya başlıyo. Çok derin bir çukurun içine dökülüyor su.

Hakkaten güzel şelaleymiş gidiniz görünüz tavsiye ederiz.

Kaynaşlı'ya doğru giderken çok keskin bir virajda bu lastiklere rastladık. Demek okadar çok araba virajı alamamış ki bunları koymak zorunda kalmışlar.

Çok susadım valla.

Kaynaşlı'da zincir temizleme operasyonu.

Motorcu aleminde arka tekeri elle benden hızlı çevirebilen yoktur.

Ishak'ın gazına gelip öğle vakti montu çıkarırsan, na böyle amele yanığı olursun işte.

Kaynaşlı hatırası.

Sabah beş yıldızlı otelimizin altı yıldızlı otoparkından motorlarımızı çıkarıyoruz

Öyle deme beey.. hiç ddilse kapalı yerde kaldı motorlar.

Mengen üzerinden Yedigöller istikametine sapınca yollar gittikçe bozulmaya başlıyor. Yollar bozuldukça ben ve transalp sevinmeye, İshak ve Piaggio'su ise söylenmeye başlıyo haliyle.

Mengen'den Yedigöller'e sapmadan önce İshak'ın "depoları fulleyelim miki... göllerde benzin falan bulamayız" ikazına "sittiret moruk dağ başında benzin biterse macera olur.. ehe.. ehe..." deyip ben benzin almadan çıktım. Burası da benzinimin bittiği yer. Yarım metre gölge yok valla.

Bulunduğumuz noktadan 15-20 km uzaklıkta Eğerci diye bir köyde benzin istasyonu olduğunu öğrendik.

Neyse ki yedek depo istasyona kadar götürdü de bu sefer fulledim.

Dolu depoyla Yedigöllere doğru giderken sıcak hava ve bozuk yolda düşük vitesle gittiğimiz için sık sık hararet molası veriyoruz.

Hararet molalarından birinde yanımıza gelen köpekle bisküvilerimi paylaşıyorum.

İshak ta bu arada, kulubemsi yapının arkasında manzara seyrediyormuş edasıyla çişini yapıyor.

Ve işte yedigöller. Bir kulube ve bir amca.
-Selamün aleyküm dayı.
-Aleyküm selam. Hoşgeldiniz.
-Hoşbulduk. Dayı karnımız acıktı yemek yiyeceğimiz yer var mı burda?
-Yok
-Tost falan yapan yer de mi yok?
-Burda benden başka kimse yok. Bana da haftalık erzak gelir Bolu'dan o kadar.
-Eee.. napıcaz bisküviler de bitti.

Bari şu çeşmeden su dolduralım. Buraya gelecek olanlara tavsiye: kalacak yer yok, yiyecek bulmak mümkün değil. Tüm ihtiyaçlarınızı yanınızda getirin. Ama yollar enfes, tam enduroluk.

Aç karına gölleri hızla gezip fotoğraf çektik.